Voor bedreigd vee komt het college op. Maar hoe zit het met bedreigde inwoners? · Kjeld Mooi
Bij de wolf spreekt het college zich uit, zoekt het veehouders op en roept het provincie en Rijk op tot actie. Na de vernielde regenboogvlaggen blijft het bij het volgen van de situatie.
Het college van Oldebroek heeft vandaag een verklaring gepubliceerd over de aanwezigheid van de wolf in onze gemeente. Het maakt zich grote zorgen over de aanvallen op vee, heeft contact gezocht met getroffen veehouders en dringt bij de provincie en het Rijk aan op maatregelen.
Ik vind het goed dat het college die zorgen serieus neemt. Wie zijn dieren doodgebeten aantreft, verdient steun en een overheid die zich inzet om herhaling te voorkomen.
Maar tegelijkertijd roept deze verklaring bij mij een ongemakkelijke vraag op.
Een ongemakkelijke vraag
Ruim een week geleden werden in onze gemeente meerdere regenboogvlaggen gestolen en vernield. Bij de Kruiskerk in Wezep verdween de vlag dezelfde avond nog. Bij een woning werd een vlaggenstok van de gevel gebroken. En bij een 84-jarige inwoner werd zelfs een vrijstaande vlaggenmast met een auto omvergetrokken.
Dat gebeurde kort nadat de gemeenteraad had besloten het bestaande LHBTIQ+-beleid in te trekken. Beleid dat juist bedoeld was om de veiligheid, weerbaarheid en sociale acceptatie van deze inwoners te verbeteren.
Ik heb het college vervolgens gevraagd welke concrete maatregelen het zou nemen om hun veiligheid te waarborgen. Het antwoord was dat de signalen serieus worden genomen, dat er contact is met de politie en dat er vooralsnog geen aanleiding is voor aanvullende maatregelen.
En daar wringt het voor mij.
Dezelfde beperkingen, een andere houding
Bij de wolf erkent het college dat het zelf nauwelijks bevoegdheden heeft. Toch weerhoudt dat het gemeentebestuur er niet van om zich publiekelijk uit te spreken, betrokken inwoners op te zoeken en andere overheden tot actie op te roepen.
Bij de vernieling van regenboogvlaggen blijft het vooralsnog bij het volgen van de situatie.
Natuurlijk zijn het verschillende problemen. En ik wil de zorgen van veehouders absoluut niet bagatelliseren. Maar de verantwoordelijkheid van een gemeentebestuur om inwoners serieus te nemen, zou niet afhankelijk mogen zijn van het onderwerp.
Burgemeester Haseloop-Amsing heeft de diefstallen eerder terecht veroordeeld. Daar ben ik blij mee. Maar een afkeurende reactie is nog geen beleid. En juist dat beleid heeft de gemeenteraad op 1 oktober ingetrokken.
Twee vragen aan het college
Waarom kan het college wel actief andere overheden benaderen om veehouders te beschermen, maar zien we geen vergelijkbaar initiatief om de veiligheid van LHBTIQ+-inwoners te verbeteren?
Waarom worden getroffen veehouders actief opgezocht, terwijl er voor inwoners die zich door de gebeurtenissen onveilig voelen geen vergelijkbare aanpak wordt aangekondigd?
Dezelfde betrokkenheid
Ik verwacht niet dat de gemeente iedere vorm van discriminatie of intimidatie kan voorkomen. Net zomin als zij iedere aanval van een wolf kan voorkomen. Maar ik verwacht wel dat zij in beide gevallen onderzoekt wat ze kan doen, welke ondersteuning nodig is en waar andere overheden kunnen helpen.
Het college laat met zijn reactie op de wolf zien dat beperkte bevoegdheden geen reden hoeven te zijn om stil te zitten.
Dat vind ik een goede houding. Ik zou alleen graag zien dat diezelfde betrokkenheid ook geldt voor inwoners die zich vanwege hun seksuele gerichtheid of genderidentiteit onveilig voelen.
Want uiteindelijk gaat het niet om de vraag welke zorgen het college het belangrijkst vindt. Het gaat erom dat iedere inwoner erop moet kunnen vertrouwen dat zijn gemeentebestuur voor hem opkomt.
Deze site werkt het best met JavaScript. Contact: hoi@kjeldmooi.nl